miércoles, 16 de marzo de 2016

carta sefardí

Mi nombre es Mirabel Medina soy sefardí (judía) escribo esta carta porque me temo que los sefardíes de aquí mucho tiempo ya no vamos a ser como antes. 
Tengo 82 años llevo toda mi vida hablando la lengua sefardí y siéndolo también, de aquí mucho tiempo, mis bisnietos puede que ya no lo sean o que desconozcan la razón por la cuál han llegado hasta donde están y por esa razón les quiero explicar mi historia.

En el 1492 los reyes católicos nos obligaron a marcharnos de la península ibérica o sino nos teníamos que convertir en cristianos porque ha habido una guerra con Granada y han firmado un decreto para expulsarnos. Aunque a pesar de todo tuvimos que seguir unas condiciones muy duras cómo recibir cantidades ridículas que nos ofrecían a cambio de bienes.

Una parte de los sefardíes se han ido a Roma y la otra a Ferrara los demás están en parte de la península para vivir allí definitivamente.
No sabemos muy bien que pasara en el futuro pero dudo que los sefardíes vuelvan a juntarse de nuevo todos y creo que de aquí mucho tiempo desaparecerá.

Espero que vosotros actualmente aún habléis el sefardí o al menos saber de donde venís, vuestra historia y como habéis llegado hasta allí.

Por si ya no habláis os dejo una canción que hemos cantado mucho nuestra familia al largo del tiempo:


Hija mía, mi querida
-Aman, aman, aman-
No te eches a la mar
Que la mar está en fortuna,
Mira que te va llevar
Que me lleve, que me traiga
-Aman, aman, aman-
Siete funtas de hondor,
Que me engluta pexe preto,
Para salvar del amor.